اعضا:

نقش اصلی فیلم به عهده جورج کلونی است که در نقش مت کینگ ایفای نقش می کند و به خاطر همین نقش جایزه بهترین بازیگر نقش وال مرد را در مراسم گلدن گلوب کسب کرده.شایلن وودلی نیز در نقش  دختر بزرگ داستان الکساندرا بازی خوبی داشته هر چند می تونست بهتر از این ها باشه.اما شاید مهمترین عضو این فیلم کارگردان ان اقای الکساندر پین است که احتمالا با فیلم های او مانند درباره اشمیت اشنایی دارید و نشان داده که کارگردان توانایی در عرصه سینما است.

داستان:

مت کینگ وکیل موفقی در هاوایی است که به تازگی همسرش زخمی شده و در کما رفته.مت با شنیدن اینکه ممکن است همسرش دیگر از کما بازنگردد سعی دارد تا به تمام اعضای خانوده و دوستان این امر را اطلاع دهد.در این حین می فهمد که همسرش در تمام این مدت به اون خیانت می کرده و به همین دلیل با دو دختر و پسری به نام سید به دنبال معشوقه همسر خود می افتد.در همین میان او باید تصمیم بزرگ را در زمینه شغلی خود بگیرد که اکثر مردم هاوای منتظر شنیدن نتیجه این تصمیم هستن.او همچنین مجبور است که با دختران خود سر و کله بزند رابطه خود را با انها نزدیکتر کند.

نقد:

فیلم به شیوه ای بسیار جالب شروع می شود.فیلم در ابتدا صحنه هایی از هاوایی را نشان می دهد و دیالوگ های بسیار جالبی که از طرف جورج کلونی گفته می شود از همان نشان می دهد که فیلم نامه قوی دارد.همان طور که گفتم فیلم در هاوایی اتفاق می افتد،شاید این امر عجیبی باشد چون هاوایی مکان شادی است و با موضوضع فیلم در تضاد است ولی دقیقا همین تضاد است که موضوع رو جذاب می کند در واقع فیلم به نوعی نشان می دهد که هاوایی ان جای شادی و همیشه افتابی نیست که مردم همیشه در حال جشن و شادی باشند.البته فیلم سعی نکرده که زیاد به روی مکان فیلم مانور بدهد و بیشتر به شخصیت های فیلم پرداخته.

این فیلم یک فیلم شخصیت محور است که در واقع شخصیت ها داستان رو پیش می برند.در واقع اینجا در کما رفتن همسر مت دلیلی بر شروع داستان و بررسی شخصیت مت می شود.در واقع مت در این تنهایی مجبور است با انبوهی از مشکلات مقابله کند.در واقع مت نمادی از جامعه ای از مردان است.هر کدام از مشکلات مت به نوعی یک از معضلات جدی افراد این دوره است.در واقع رابطه مت با دخترانش،پی بردن به خیانت زنش،مشکلات کاری و همه ی اینها از مهمترین مشکلات این روز ها است.

همان طور که گفتم فیلم به سرعت تمام این موضوع ها رو پیش نمی کشد و به طرز بسیار ارام و خونسردانه به بررسی هر کدام می پردازد.نکته جالب فیلم حالت طنز گونه ی فیلم است.فیلم اصلا سعی بر این ندارد فیلم کمدی باشد ولی اتمسفری که در فیلم وجود دارد باعث می شود که این فیلم حتی یک لحظه به یک فیلم تلخ تبدیل نشود.شاید همین مکان فیلم هم به این موضوع خیلی کمک می کند.اما شاید سید،دوست پسر الکس مهمترین عامل در تغییر فضای فیلم باشد و دیالوگ های هوشنمدانه ای که می گوید در حالی که شخصیت کند ذهنی هم دارد تناقض بسیار زیبایی رو ایجاد میکند. فیلم هیچ اطلاعاتی در گذشته به طور ملموس نمی دهد ولی می شود در میان دیالوگ های فیلم به روحیات شخصیت ها و گذشته ی انها پی برد.فیلم زمانی جذابتر می شود که مت به همراه دو دخترش و دوست پسر دختر بزرگ خود به دنبال فردی که با همسر او بوده می رود.در اینجا فیلم حالت فیلم های جاده ای را به خود می گیرد.در واقع در طی این سفر مت با دختران خود بیشتر اشنا می شود و بینندگان هم با خود مت بیشتر اشنا می شوند.مت در این سفر تجربیاتی کسب می کند و باعث تغییر شخصیت او می شود.البته اینگونه نیست که با یک سفر کلا طرز تفکر او تغییر کند بلکه فقط باعث می شود که مت به بعضی از موضوعات بیشتر فکر کند.در واقع می شود گفت فیلم داستان سفری برای یافتن دوباره ی خود است.

فیلم نامه فیلم یکی از بهترین فیلم نامه های امسال است.بعضی از دیالوگ های فیلم در عین سادگی بسیار عمیق و زیرکانه انتخاب شدند و همچنین نوع انتخاب لوکیشن ها و حتی نو ع رنگ بندی محیط هم هوشمندانه انتخاب شده.فیلم به گونه ای است که حتی یک لحظه از دست کارگردان خارج نمی شود و نشان می دهد که کارگردان فیلم اقای الکساندر پین کامل بر فیلم مسلط است و به خوبی توانسته از بازیگر ها استفاده کند.جورج کلونی در نقش مت شاید کمی نامتعارف باشد ولی به خوبی از پس فیلم بر امده.در واقع در این فیلم تمام کار جورج کلونی به تصویر کشیدن یک انسان ساده و عادی است که شاید کار خیلی سختی باشد.صحنه های مشاجره او با زنش که در کما است یکی از بهترین صحنه های فیلم را رقم زده.بازیگر های جوان فیلم هم بازی خوبی را به نمایش گذاشتن اما به نظر من بر عکس تمام نظر ها که بازی شایلن وودلی را نقش الکساندر تحسین کرده اند من به شخصه بازی نیک کراوس رو نقش سید دوست دارم.در واقع در تمام صحنه ها سید مثل چاشنی می ماند که نمی گذارد فیلم بی مزه شود.

مدت زمان فیلم تقریبا مناسب است و درجه بندی سنی هم به دلیل برخی دیالوگ ها Rاست.نکته قابل ذکر دیگر موسیقی جالب و به سبک هاوایی است که به زیباتر شدن فیلم کمک شایانی کرده.

حرف اخر:

فیلم The Descendantsفیلم ساده و بی الایشی است که با کارگردانی خوب و بازی های زیبا یکی از بهترین فیلم های سال 2011 را به وجود اورده.